Lichamelijke en geestelijke ontspanning en herstel

In ons bewegend bestaan is de kans dat wij onze grenzen van mogelijkheden overtreden, met alle risico's die onze gezondheid geen goed doen. Waarom eigenlijk? waarom doen wij ons dit aan?Er is veel meer mogelijk wanneer u zich tussentijds ontspant. Ontspanning hebben wij nodig om lichaam en geest te laten herstellen. Wanneer wij deze kans niet benutten stapelen zich de vermoeidheid en spanningen zich op. Wij zijn tot veel meer in staat, wanneer wij ons tussendoor ontspannen, zodat wij ons werk en de vele verwachtingen die op de loer liggen, beter kunnen hanteren.  

Misschien is het zo dat wij ons zelf onder druk zetten, en ontspanning een ongrijpbaar doel is. Ontspanning toestaan kunnen we leren, daar is oefening voor nodig. Laat het uw gezondheid niet aantasten, waardoor uw lichaam stram en stijf gaat voelen, of dat er maag en darm en rug klachten ontstaan, en uw al moe bent bij het wakker worden. Laat u niet in een vicieuze spiraal trekken, waarin de spanningsklachten, de stress u teveel gaan worden en u er geen uitzicht in vind, en uw klachten doen verergeren. Ontspanning kunt u vinden in het wandelen, fietsen, of gewoon door de natuur waar te nemen. Pootje baaien in de zee, of een dicht bijzijnde rivier, of meertje. Even weer de grond onder de voeten voelen.

Ook actief bewegen in de sport er is altijd wel iets voor u te vinden. misschien houdt u van yoga, of meditatie zodat u uw hoofd kunt leegmaken, ruimte kunt scheppen in de alsmaar door ratelende gedachtes. Soms is het goed om ontspanningsoefeningen te doen om de jaren lange opgestapelde spanning los te kunnen laten. Mogelijk komen er daar moeilijke confrontaties, en is er even chaos, maar deze chaos zal weer ruimte geven, nieuwe ruimte voor nieuwe kansen en mogelijkheden.

Heb vertrouwen in jezelf en de mogelijkheden die je jezelf te bieden hebt. Misschien kan ik u inspireren met mijn site, zorg dat u in beweging blijft, en houdt uw voeding in de gaten, want bij een gestrest leven wordt de gezonde en natuurlijke voeding niet meer belangrijk gevonden, en valt u mogelijk al gauw ten prooi aan onregelmatige voeding tijden, kant en klaarmaaltijden, en fastfood. Zorg goed voor uzelf, u bent het waard.

Antoinette.

 

 

 

 

relaxation.jpg

 

 

 
ACHTERGROND UNIVERSEELVREDE - kopie (4) - kopie.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontspanning index:

Lavendula angustifolia

The West Highlandway       

 

 

 

 

 

 

       lavendel1.jpg

 

Lavendula angustifolia,dentata, latifolia, stoechas, stoechas var. leucantha.  (Lavendel): is zenuwkalmerend, verzachtend, opbeurend, en brengt de geest in balans. Door de ontsmettende en bacteriologische en pijnstillende eigenschappen helpt de olie bij snijwonden, wonden, brandwonden, kneuzingen, puistjes, allergieën, insectenbeten, en keelontstekingen. De olie werkt slijmoplossend en helpt daardoor bij verkoudheid en griep. Lavendelolie werkt bloeddruk verlagend, voorkomt maagkramp en misselijkheid en spijsverteringsstoornissen. Ook helpt het reumatiek te voorkomen en werkt het versterkend. Spanning, depressie, en stress kunnen uitstekend behandeld worden met lavendelolie. 

Uitwendig: als verzorgingsmiddel voor de hoofdhuid. het wordt gebruikt als natuurlijk parfum. Als bad of massageolie tegen prikkelbaarheid. Inwendig: als thee om hoofdpijn te verlichten en zenuwen te kalmeren. Verder werkt het tegen winderigheid, bijna flauw vallen, duizeligheid en onwelriekende adem.

Lavendel heeft een brede werking en is te gebruiken bij: abcessen, acne, allergieën, aambeien, blauweplekken, brandwonden, dermatis, eczeem, hoofdroos, insectensteken, luizen, oorpijn, ontstekingen, psoriasis,puistjes, ringworm, scabiës, steenpuisten, wonden, zonnebrand, zweren, zwemmerseczeem, lumbago, spierpijn, reuma, verstuiking, verrekking, astma, bronchitis, keelinfecties, kinkhoest, laryngitis, slechte adem, slijmvliesontsteking, buikkramp, braakneiging, dyspepsie, flatulentie, kolieken, misselijkheid, blaasontsteking, dysmenorroe, witte vloed, depressiviteit, hoofdpijn, hypertensie, migraine, nervositeit, scatica, shock, slapeloosheid, stress, vertigo, griep, verkoudheid, winterhanden, vermoeide voeten en wintervoeten.

www.universelevrede.nl  
Auteur: Antoinette Meesters

 

 

 

 

     

distelwestway.jpg

The West Highland Way

        

Haste ye back! Ceud mile faite                                                             

Als je 40 jaar bent geworden en je kinderen gaan elk zelfstandig de toekomst tegemoet, dan ligt er een zee van vrijheid en mogelijkheden klaar om gebruikt te worden. Een mooiere manier om mijn nieuwe vrijheid tegemoet te treden kon ik mij niet beter voorstellen dan met een rugzak door een ongerept, ruig landschap te lopen.         

De beste perioden zijn mei, juni, half augustus tot half september. Deze laatste periode is het we er stabieler en zijn vooral in de Hoog- landen de paarse tapijten van hei te zien.  Mijn keuze viel op The West Highland Way:Schotlands eerste en mooiste lange-afstand wandelpad, deze volgt veelal oude historische routes. Bewegwijzering is herkenbaar aan de bruine, houten paaltjes met daarin Schotlands symbool de distel, in een rechtmatige zeshoek gegraveerd. De route begint in Milngavie, 6 km ten noordwesten van Glascow en loop 163 km dwars door het steeds woester en ruiger wordende binnenland van de Southern en Central Highlands, richting het noorden naar Fort William. De route beschrijving van ‘footprint’ is op schaal 1:25, en is verdeeld in 8 sections voor een dagwandeling van plus minus 20 km. Verder geeft de map informatie over allerlei accommodatie, transport, en provisiemogelijkheden. Evenals veel andere waardevolle tips voor onderweg. Daarnaast zijn er nog de officiële gids van CCS, door Robert Aitken en A guide to the West Highland Way, door Tom Hunter die de route heeft uitgezet.

Verblijf op de West Highland Way vereist een zorgvuldige voorbereiding, want er zijn weinig gelegenheden om te overnachten. Mijn manier van overnachten heb ik gevonden in mogelijkheden als bunkhuizen, jeugd-herbergen en bed en ontbijt. De West Highland Way is een wandeltocht die zowel geestelijk als lichamelijk, hoge eisen stelt. Er wordt geadviseerd, de rugzak niet zwaarder te laten wegen dan: 13 kg, goed schoeisel is een vereiste omdat je vaak door een landschap loopt, dat maar weinig geplaveide paden kent en waar in geen mijlen een mens te zien is, is je kleding maar ook de voorbereiding op eventuele blessure, een eerste hulp tas en een alarm fluitje, een zaklantaarn en kompas, geen overbodige luxe. Wanneer je niet meer verder kunt lopen in het geval van  een ongeluk dan koel je snel af, in dat geval zijn er nooddekens te koop, die afkoeling tegen gaan, deze zijn erg dun, maar voor dit doel gemaakt.

In een jeugdherberg zijn speciale kaarten te verkrijgen, waarop je, je route voor de volgende dag opschrijft, wanneer je denkt aan te komen bij je volgende stop. Reservering voor een volgende overnachting geeft je dan ook niet alleen het gevoel van veiligheid maar ook de zekerheid op een warme douche en comfortabel bed. In de jeugdherbergen kun je voldoende proviand inslaan, zorg dat je voldoende meeneemt want je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren. In dat geval, slaat men alarm wanneer je niet aankomt. Een ander advies is ook dat ik mijn correspondentie vriend in Schotland mijn route doorgaf en als ik aankwam ook een telefoontje deed.

Waar een voice mail zoal niet goed voor is. Nou ja ik ben dan in een tijd gegaan waar nog geen mobiele telefoon tot de bepakking behoorde. Omdat ik alleen liep was het toch voor mijn eigen veiligheid om alle  mogelijkheden te gebruiken. Regelmatig zag ik dat de orange resque helikopters uitvlogen om naar mensen te zoeken. Mijn zorg voor een goede voorbereiding, was zeker niet voor niets. Menig moment ben ik mijn stevige bergwandelschoenen dankbaar geweest, wanneer ik op een berghelling over losse steentjes uitglee. Je loopt per slot van rekening door een ruige natuur en dan beland je soms ook op een pad dat dwars door en over gladde natte stenen van een waterval loopt, of door bergbeekje mijn sokken waren daarom speciaal voor dit doel, wollen sokken deze paste zich goed aan zodat ik geen koude voeten kreeg.

Het alleen lopen heeft ook zo zijn voordelen, wanneer je door een berg landschap loopt en jij loopt daar alleen, dat geeft een gevoel van nederigheid en wat is de natuur toch mooi, spectaculair. Tijdens de tocht dat van af het begin glooiende velden overgaand in steeds ruiger terrein bereik je op de 6e dag en na 102km. Het “Rannoch Moor”. Dit is een 300meter hoog plateau waar van het vergane graniet in de laatste ijstijd door gletsjers wed platgewalst. Het resultaat is 150vierkante kilometer natuurgebied vanwege zijn uniekheid met veenmoeras, meren, poelen en sprei-hoogveen onder natuurbescherming geplaatst. Het wemelt er van leven: edelherten en reeën, strandlopers, groenpootruiters, eenden, duikers en plevieren. Als eilanden liggen de omringende bergen aan de waterige horizon. Bij Loch Ba naar het westen, kijk je uit over een van de meest woeste gebieden van Schotland. Vanaf het Moor gezien is het de Buchaille Etive Mor, 1022m. die het landschap in het noordwesten beheerst.

In deze richting loop ik verder en laat Rannoch Moor achter mij en betreed Schotlands meest indrukwekkende en spectaculaire woeste berggebied. Beneden door de Glen loopt een weg de A82, die in de zomer een drukke toeristen stroom moet verwerken. de “Study” vormt de ingang van de Glen. Een door ijs uitgeschuurd dal tussen de bergkom van Anoch Eagach en de uitlopers van Bidean Nam Blan. Steile wanden en watervallen torenen uit boven de vlakke bodem van de Glen. Verder zijn het de Sgorr Na Ciche 742m. beter bekend als de Pap of Glen Coe. En ook de Nach Eegach, 967m. de Bidean Nam Bian, 1148m., de Three Sisters 958m. en de Buchaille etiveBeag 942m., die het 18km. lange doorgang richting GlenCoe bewaken. Een wildernis waar niet mee valt te spotten.

In deze omgeving wil ik terug keren, deels om dit gebied te ontdekken en vanwege haar geschiedenis. Na in totaal 153km. gelopen te hebben, bereik ik het eindpunt van de West Highland Way, in Fort William. Een zeer populair toeristenoord, dat gedomineerd wordt door een machtig berglandschap met als uitschieter Groot Britanniës hoogste top de Ben Nevis van 1344m. Als waardig afsluiter van de West Highland Way, besluit ik op de 9e dag van mijn verblijf in Schotland, zijn massa te beklimmen.

Vanaf de voetbrug tegenover de Glen Nevis Youth Hostel, begin ik de wandeling naar de top. Voor velen is dit een soort pelgrimage. Het is een inspannende maar geen gevaarlijke onderneming. Tenminste wanneer men goed getraind is en zich aan alle voorgeschreven veiligheids maatregelen houdt. Het pad klimt steil omhoog naar de top, op het plateau van de Ben Nevis wordt het hoogste punt gemarkeerd door een simpele steen. Over deze beklimming deed ik 5 uur en voor de afdaling had ik 3 uur nodig.

Om mijn ervaring te beschrijven tijdens mijn dagen dat ik op de West Highland Way en Ben Nevis mocht vertoeven, kan ik zeggen dat het voor mij zowel lichamelijk als geestelijk een zware maar prachtige onderneming was. Ik vond mijn grenzen; ontberingen en uitputting door de vele krachtinspanningen. Maar tegelijkertijd de diepe devotie, het overweldigende gevoel van geluk in deze weidse omgeving. De ontmoetingen met andere wandelaars en de aardige Schotten die dan zeggen: Haste ye back, kom gauw terug, u bent er Ceud mile faite, honderduizendmaal welkom.    

      

schotlandwestwayportret.jpg

Schotland 1993

Voor dat ik op reis ga, zijn er nog veel voorbereidingen, welke schoenen, welke rugzak. Wat kan ik meenemen aan kleding, hoe zwaar mag mijn rugzak zijn, Welke route kaart neem ik, ben ik aangemeld bij de jeugdherbergcentrale in Nederland, ben ik goed getraind, allerlei vragen. Deze vragen en de invulling ervan waren eigenlijk ook al waren ze de voorbereiding net zo spannend als het ondernemen zelf.

Veel benodigheden heb ik bij een Nijmeegse sport Spac Sport gekocht, hier kreeg ik ook veel praktische tips, de route kaart en andere informatie over mogelijkheden van verblijf in B&B, in de Nijmeegsche reiswinkel Stap voor Stap.

Het British Tourist Authority, De stichting Nederlandse Jeugdherberg Centrale en het reisbureau van het NJHC: Future Line Travel, het NJHC, kon mij ook internationale en kortingen informatie geven.

Van tevoren heb ik een heel draaiboek gemaakt aan de hand van de feitelijke informatie die op dat moment voor handen was. De route, het reizen met de boot en de busreizen in Schotland, de jeugdherbergen, B&B mogelijkheden, proviand, en alternatieven. Ook adressen waar men mij kon bereiken, en een adres in Schotland bij een penvriend woonachtig in Dunferrmline, niet zo ver van Edinburgh. Hem zou ik regelmatig via zijn foice-mail doorgeven waar ik zou zijn.

Niet alleen voor mijn kinderen gemoedsrust maar ook voor mijn eigen veiligheid.

Ook tijdens de tocht geven de jeugdherbergen je de mogelijkheid om een kaart in te vullen die aangeeft waar je naar toe gaat en hoe laat je daar denkt te arriveren.

De inhoud van mijn rugzak was: regencape, toiletspullen, slaapzak, lakenzak, handdoek, theedoek, sloop,veldfles, ehbo-art., lantaarn en batterijen,kompas, alarmfluitje,info-maproute,pas,youthhostelpas,accom,verzekering,adres,fototoestel,wekker.

Kleding: bodywarmer, jak, muts, handschoenen, sokken, ondergoed, T-shirts, countryblouche, broek, hempje, legging, badslipers en lichtgewicht wandelschoenen, en als laatste meest belangrijke mijn meindlbergwandelschoenen. Het maximale gewicht dat werd aanbevolen voor deze reis was 13,5kg.

Wat mijn conditie betreft; ik deed veel aan fitnes en aerobic en jogging, verder vond ik dat de vierdaagse van Nijmegen die ik op dat moment 10x gelopen had, mij de juiste basis gaf om deze tocht te maken. Tijdens deze wandeltochten leerde ik hoe ik goed loop, want dat is ook een kunst, balans, voeding, vocht, kleding, rust. Natuurlijk loop ik hier niet de vierdaagse maar ga ik op ruw terrein lopen, maar toch de ervaring die ik deze jaren heb opgedaan waren zeker van groot nut.

Tussentijds heb ik mijn slaapzak terug gestuurd naar Nederland. Want gaandeweg kom je er achter dat je nog teveel meeneemt. Bij elkaar had ik uitgerekend aan kosten voor de reis in 1993 kwijt te zijn aan: Boot-bus-retourRottersdam-Hull-Glasgow of Edingburgh, youthhostels, voeding en proviand onderweg, trein-bus onderweg, fl.740,00 gulden, maar in de praktijk was het bij elkaar fl.500,00

  

bootnorsunwestway.jpg

 

13-9-1993, Om 1700u. kan ik aan boord gaan van de North Sea Ferry NORSUN. In Rotterdam. Wat een gigantisch schip, prachtig. Eerst door de douane, daarna geef ik mijn rugzak af aan een beambte, deze laadt het op een wagen. Er liggen nog meer koffers en rugzakken op. Later wordt de elektrische wagen, met twee aanhangers afgesloten en aan boord gebracht, waar het de volgende ochtend pas weer geopend zal worden. De passagiers worden aan boord van de Norsun verwelkomd. Nadat ik op verkenning ben geweest, ga ik naar het blauwe dek buiten en kijk naar het laden, onvoorstelbaar wat er al zo in gaat op zo’n schip. 1.250 personen, 850 auto’s of 180 vrachtauto’s.  de North sea ferry vertrekt of beter gezegd, vaart uit om: 19:15u. op weg naar Hull, Groot Brittanië. Om 19:30u. wordt het diner geserveerd. Ik eet vegetarische Pilaf, fruit, pudding en drink koffie. Om 21:00u. worden de dekens en kussens uitgereikt voor de slaapstoelen. Avonds ga ik naar de duty free shop en naar de Moonlight bar. Nachts kan ik niet slapen de zee is ruw, maar daar is weinig van te merken, omdat de Norsun diep geladen is, zo laat ik mij vertellen.

Midden in de nacht sta ik op, er zijn nog meer mensen wakker. Ook slapen sommigen passagiers op matjes in de hal van het groene dek, of op de bank in de quit- room,  een vriendelijke medewerker gebaard mij dat het prima is om daar ook te kunnen slapen. Ik vind een plaats en kijk uit over de zee, het is er rustig en ik ben niet alleen op de andere banken liggen ook passagiers te slapen. Eerst even een douche om de vermoeidheid wat van mij af te wassen. Om 06:00u. in de morgen, wordt er omgeroepen dat het restaurant open is voor ontbijt. Om 07:00u. loopt de Norsun het King George Dock binnen in Hull. 14-9-1993, aankomst in Hull, het is nog schemerig.

Ik voel mij opgewonden, net alsof ik een oude vriendin na jaren terug zie. Nadat ik van mijn ontbijt heb genoten, leuke mensen ontmoet heb en mijn spullen bij elkaar heb verpakt in mijn rugzak, neem ik om 08:00 afscheid van de kapitein en hem bedankt voor de goede overtocht en ga van boord. De bus naar Glasgow komt om 08:45u. en  vertrekt om 09:00u. Het is een oude bus en zeker niet een van de National Express. Bij de volgende reis zal ik dit zeker in de gaten houden. Want hier is iets mis gelopen. Onderweg geniet ik van de eerst indrukken van mijn vakantie. Aankomst in Glasgow om 17:00u. en niet om 15:30u. als aangekondigd, maar rond deze tijd mochten wij onze benen strekken en naar het toilet gaan in een groot wegrestaurant. Aankomst in Buchanan busstation om 17:00u. Even later loop ik naar de info bali, daar krijg ik een route beschrijving naar de jeugdherberg wat later hetbackpackers Hostel Glasgow blijkt te zijn.

Ik tref een Rolf een uit Duitsland komende backpacker en samen gaan we te voet naar de youth hostel.Glasgow (Stratclyde) Glas betekent in het Gailic groene plek. Heeft 1 miljoen inwoners. Is de grootste Victoriaanse stad van Groot Brittannie, met daarbij vele parken en nieuwbouw uit de jaren ’80. In 1990 was Glasgow de Culturele hoofdstad van Europa. Glasgow is een museum van Industriële geschiedenis. Economische groei was de hoofdzaak. Vroeger zei men dat er niets in de wereld was, dat niet in Glasgow werd gemaakt. Glasgow was lange tijd een leidende centra van de zware industrie in Europa. Zonder deze was Schotland waarschijnlijk een achtergebleven boerenland geweest. In 1242 kreeg Glasgow haar officiële stadsrechten.

 

jeugdhotelglasgowwestway.jpg

Glasgow youth hostel

7/8 park terrace

Glasgow

Tel.: 041-332-3004

Woensdag, 15-9-1993, Nadat ik gisteravond mijn diner op had overigens het zag er prachtig uit in de eetzaal, alles was er keurig netjes georganiseerd en schoon zelfs het eten was heerlijk. Ik was doodmoe van de reis en sliep dan ook weldra. morgens om 08:30u. is er ontbijt in de Hostel en om 10:00u. moet iedereen uit de slaapkamers zijn, deze blijven dan gesloten tot 13:30u. omdat er dan wordt schoongemaakt. Het ontbijt is prettig, Ik ontbijt samen met Ellis, een meisje uit Cornwall. Samen deelde wij ook een slaapkamer met nog twee andere Australische meisjes in het nokje van de Hostel. Na het ontbijt pak ik mijn rugzak en loop naar de balie daar krijg ik mijnYouth Hostel kaart terug, deze moest ik een dag eerder bij het inchecken inleveren. De kaart ging in een groot bord aan de muur waar alle kamers op aangegeven staan, zo weet de staf wie waar in welke kamer overnacht.

Alles wordt in de computer opgeslagen en nagekeken ook of ik een geldige jeugdherbergkaart heb. Ik krijg mijn kaart terug en koop een ansichtkaart van de Youth Hostel en neem afscheid van de staf en verlaat het gebouw. Deze ligt dicht bij een park op een heuvel. Ik ga samen met Ellis die naar Edingburgh gaat, op zoek naar de bus we lopen berg afwaarts langs de universiteit. Er komt ons een groepje meisjes tegemoet in school uniform. Aangekomen bij de bushalte, een dubbeldekker komt eraan. We hebben geen gepast geld. Het valt mij op, ook gisteren toen ik samen met Rolf op zoek was naar de Hostel, dat iedereen erg behulpzaam  en vriendelijk is.

Aangekomen in hetBuchanan Bus Station nemen we de bus en afscheid van elkaar en wensen ons veel succes. Ik neem bus nummer 11, naar Milngavie en daar kom ik om 12:00u. aan. De bus naar Milngavie is een Midland Bleubird, overigens had ik wat moeilijkheden met de naam Milngavie, de uitspraak is Milgay, de buschauffeur weet precies waar ik moet zijn een paar passagiers lachen vriendelijk en wensen mij succes. Om 12:00u. begint mijn tocht op de WestHighland Way, een wandelroute waarvan ik nu al weet een wandeltocht door het leven zou zijn. Ik stap uit op een plein, waar ook het treinstation dicht bij is, er staan auto’s geparkeerd en de zon straalt volop. 

 

welkomwestway.jpg

 

Precies waar ik de bus uit stap, zie ik gelijktijdig het bord van de W.H.W. een welkom’s bord. Ik haal diep adem, daar ga ik. Mijn tocht begint. Welcome to the start of the West Highland Way. De W.H.W. paden worden aangegeven door kleine paaltjes met daarin het Schotse Nationale symbool de “distel’. De tocht begint door een pastoraal landschap. Een warming up, voor het komende ruige karakter van de Schotse hooglanden. De eerste route gaat van Milngavie naar Drymen 18km. De route loopt door een gezellig druk winkelcentrum, voordat het een draai naar rechts maakt wordt de route aangegeven met het W.H.W. teken op een gebouw richtingAllanderwater.

Onmiddewlijk betreed ik hier een prachtig park en bosland de W.H.W. is begonnen.

 

piekdumgoynewestway.jpg
De piek van Dumgoyne

De piek van Dumgoyne. Op korte afstand van Dumgoyne boerderij, ligt aan de rechterzijde de Glen goyne Distillery 

Het eerste gedeelte van de route neemt mij mee door Mug Dock Country Park een omgeving van prachtig afwisselend landschap van bos en snelstromende beken. De paden zijn goed herkenbaar aan het W.H.W. teken.

Kort nadat ik een klein huisje passeer in Arlehaven, zie ik aan de rechterkant de Dumgoyach standing stones. Waarschijnlijk uit de bronzen tijdperk.

Ik bereik nu Glen Goyne Distillery en loop verder naar het noorden en bereik Dungoyne. Hier zijn pub’s en in het postkantoor kan ik wat klein snoepgoed kopen. En vervolg mijn weg naar Saw Hill ten noorden van Dumgoyne. Vanaf dit punt bereik ik de public road de Aberfoyle-Glasgow (A81) even later bereik ik Gartness, hier zijn geen winkels, het is nog maar 4km naar Drymen.  

 

bedenbrackfastwestway.jpg

Bed and breakfast, bij David and Frances Lander, in Drymen.

Daar sta ik dan met voor mij, ja wel de hond des huizes, rechts van mij de ouders en zoon des huises. Ik heb links boven geslapen, dit was de kamer van de dochter.  

 

conichillwestway.jpg

Donderdag, 16-9-1993 Drymen – Rowardennan 21 km. Conic Hill, is in de periode van april – mei, gesloten wegens het lammeren. Als wandelaar kun je de alternatieve route nemen via Milton of Buchanan. Ten tijde wordt dit duidelijk aangegeven. Honden zijn hier verboden. Deze sectie is voor delen door de goede wil van de eigenaar bewandelbaar. Conic Hill, haar accent geeft mij een eerster proef op de Highlands. Men heeft recent het pad vanafBurns of Mar over Conic Hill verbeterd. Het was aangetast door de verzuring. Het pad loopt niet over het hoogste punt, maar loopt rond de Noordzijde. Op heldere dagen is het waard de laatste meters te klimmen. De schapen uit het dal gaan in de lente Conic Hill op. Voor de winter zijn ze weer beneden. Bij aankomst in Balmaha op het hoogste punt van Craigie Fort, staat een monument ter ere van de opening van de W.H.W. in 1980. Van hier heb je een prachtig uitzicht over het meer Loch Lomond, naar Arrochar Alps.

 

 

lochlomondwestway.jpg
Conic Hill

De afdaling van Conic Hill is steil en wanneer het nat is, is het glibberen. Voor mij loopt een andere wandelaar. Uitzicht op Loch Lomond. 

Bij  aankomst in Milarrochy, betreedt ik op korte afstand het dennenbos rond “Strathcashell Point” en geniet van de rust. Na een kleine afstand kom ik uit bij de (B837) totaan Sallochy.Het gedeelte Sallochy-rosswood van hetRowardenan forest, is bebost met prachtige eiken bomen. Nu en dan kun je door de bomen de steile rotswanden zien. Het geeft een mooi uitzicht over het meer. Dit oude eikenbos aan de oostkant van loch Lomond is een van de overgebleven plaatsen waar het bos in Schotland niet is aangetast. In de nabijheid van het meer staat het bos steeds onder druk van de bezoekers, maar doormiddel van respect kan het bos overleven. Bij aankomst inRowardenan dat een populaire stop is voor wandelaars is er de mogelijkheid om de Ben Lomond te beklimmen.Ben Lomond is een van de meest behouden berg wat de erosie betreft. Zij steekt steil boven het meer en de route uit. In de zomer geeft de beklimming geen problemen maar in de winter zo laat ik mij vertellen is zij alleen geschikt voor fitte en ervaren klimmers.  

 

jeugdherbergrowardenan.jpg

Youth Hostel Rowardenan

16/17-9-1993,Van Rowardenan naar Inverarnan 21km.. Vanaf de youth hostel loopt een smalle onverharde weg naar Ptarmigan Lodge. De weg klimt omhoog naar de Lodge, er voorbij daalt de weg steil naar de kant van LochLomond. Vanaf Ptarmigan Lodge loopt het pad door prachtig eikenwoud. Maar het is er ruig. Na regen kan het modderig zijn. Een alternatieve route hoger gelegen is gemakkelijker te bewandelen.  Ik neem de gewone route en beide routes ontmoeten elkaar weer na Rowchoish. Deze omgeving wordt geassocieerd met Rob Roy Mac Gregor, de Schotse Robin Hood. Dit gedeelte langs Loch Lomond passeer ik prachtige eikenbossen vol met vogels en de meest bekende dieren zijn de wilde geiten. Als je ze niet ziet dan ruik je ze wel door de sterke scherpe geur die ze verspreiden.  Voor dit bos heeft de Forest Commission een programma voor bebossing, om het bos veilig te stellen voor de toekomst.

Ik nader Rowchoish Bothy, een oud stenen gebouw, dat als basis onderdak dient voor de wandelaar. Het laatste gedeelte van deze sectie loop ik over een smal pad vanaf Cailness naar Inversnaid. Het pad kruist de Snaid Burnvia en voetbrug over een spectaculaire waterval. de Grey Mares Tail waterval. Het water stort neer over 1000feet. Het gedeelte vanaf Rowardennan, wordt gezien als de zwaarste van de West Highland Way.

 

inverarnanwestway.jpg

Op dit stuk Rowardennan- Inverarnan, ontmoette ik verschillende leuke aardige mensen. Zo was er een jong Engels stel: Jo and Clive. Beide ontmoette ik in de youth hostel en zou hen vaker treffen. Op de foto ligt mijn handdoek te drogen over de tafel en mijn rugzak staat op de bank. Ook waren er Frank en Mark uit Duitsland, deze jongens ontmoette ik vlak naast  the Rowardennan yout hostel waar zij kampeerden. Onderweg naar Inversnaid Hotel kwam ik hen weer tegen, gelukkig maar want ik was op een gevaarlijk stuk waar hun hulp nodig was om over een glibberig gedeelte van een rots te komen. Je loopt op een smal pad langs de afgrond. Gaat over door watervallen gladde stenen. Vaak was het enige houvast boomwortels of takken.  Het werd steeds later en omdat ik het laatste gedeelte van deze secie niet in de schemer wilde nemen besloot ik om 15:15u. de ferry in Inversnaid te nemen. Jo en Clive hadden dit ook besloten. Jo had last gekregen van haar knieen. Mijn knieën voel ik smorgens ook, daarom start ik morgens langzaam om energie te sparen en balans te brengen in mijn lichaam, gaat het in de loop van de dag prima. Ik ga door met de bus over de A82 richting Bridge of Orchy en overnacht in een bunkhuis van het Bridge of Orchy hotel. 

 

 

joandclivewestway.jpg

Inversnaid Hotel

Jo en Clive voor Inversnaid Hotel

 

 

markenfrankwestway.jpg

Grey Mares falls

Mark en Frank op de brug over de Waterval, Grey Mares, vlak bij het  hotel.

 

 

inversnaidhotelwestway.jpg

Vanuit de boot zie je Inversnaid hotel

 

 

ferrywestway.jpg

 

Op weg naar de A82, met de ferry krijgen Jo,Clive en ik een goed uitzicht over Conic Hill en de met eiken bossen begroeide kliffen langs Loch Lomond.

 

bunkhousewestway.jpg

Bunkhous of Bridge of Orchy Hotel

 

Ik overnacht in het bunkhous of Bridge of Orchy Hotel. 

18-9-1993, start ik bij The Bridge of Orchy. Deze sectie van de route gaat door Rannoch Moor naar Kings Hous Hotel. In slecht weer kan het erg moeilijk zijn, deze sectie wordt daarom bij slecht weer afgeraden. Als ik eenmaal de Victoria Bridge gepasseerd ben is er géén hulp of schuilplaats tot wanneer ik in Kings House Hotel ben,13,59 km. verder. Hier wordt dringend vermeld dat je, je  goed kleed en dat je genoeg eten bij je hebt, voor deze tocht. Als je als wandelaar de Victoria Bridge oversteekt en de oude weg passeert, kom je in forest Lodge, gebied van de Black Mount Lodge. Eigenaar is de familie Fleming. Ian Fleming, bekend van James Bond. Wanneer ik de heuvelrug nader van Meall a Bhuiridh en Beim Chaorach, dan geeft een kleine cairn links van de route, het gedenkteken van Peter Fleming aan. Deze stierf tijdens een sluipjacht in 1971. Lopende het laatste deel van de sectie komen de prachtige heuvels van Glen Coe en Glen Etive in zicht.

 

 

stapvoorstapwestway.jpg

Ik ga op stap, 18-9-1993 om 09:00uur en zie onderweg en onderweg zie ik wat tenten. Ik herken er géén. Een jong paar gaat mij voorbij. Ik geniet van het uitzicht van de Rannoch moor en wat een mooie kleuren. Het weer is prima. Ik kom bij een heuvel, onderaan liggen losse stenen, ik pak er drie en neem ze mee de heuvel op. Zo kan men een wens doen of ballast afwerpen. Dit is een traditie op de W.H.W. onderweg, kom ik regelmatig van deze symbolische bergen tegen. 

 

 

juneandjohnwestway.jpg

Dan komt er een ander jong stel aan June en John, zij doen het zelfde. John blijkt een nakomeling te zijn van de Mac. Donald Clan. Ik krijg kippevel als hij mij van de slachtpartij in Glen Coe verteld dat plaats vond in het jaar 1692, The infamous massacre. Samen vervolgen wij de route. June en John gaan na deze dag weer terug naar Glasgow. June werkt op het lab van Glasgow Universitie.

 

 

ranochmoor1westway.jpg

ranochmoorwestway2.jpg

De route door het Ranoch Moor loopt vanaf Bridge of Orchy naar Kingshouse Hotel. Onderweg maak ik prachtige foto’s. In Kingshous Hotel neem ik de bus naar GlenCoe. Het kan de moeite waard zijn stukken van deze route opnieuw te lopen. Dit doe ik ook wanneer ik één jaar later terug ga naar GlenCoe om daar de geschiedenis en de omgeving te ervaren. Maar ook nog een deel van de W.H.W. te lopen dat ik heb laten liggen na mijn vertrek uitInversnaid. Vanuit GlenCoe vertrek ik weer na overnacht te hebben in de jeugdherberg op weg naar de devils staircase.

Even van de route af:

Bij de volgende reis één jaar later, zal mijn begin punt zijn in het: Inversnaid hotel daar van uit loop ik van: Inversnaid naar Inverarnan, van Inverarnan naar Crianlarich, van Crianlarich naar Bridge of Orchy, waar ik de bus neem naar GlenCoe. In GlenCoe overnacht ik in het GlenCoe Hostel en blijf daar voor een langere periode.

De omgeving van GlenCoe is het meest woeste maar prachtigste plek van Schotland. Verschillende keren beklim ik verschillende toppen in dit gebied, de meest bekende is de Anoch Eagach Ridge 913m. Hier heb je een mooi uitzicht op de Glen beneden waar de River Coe stroomt, deze ligt aan de A82. Er tegenover aan de andere kant van de A82, vinden we de Three Sisters of GlenCoe: Beinn Fahada 931m.  Gearr Aonach692m. en de meest westelijke zuster; Aonach Dubh 892m. De top van de Coire nan Lochan,1115m.ligt achter The Three Sisters. The three Sisters zijn de uitlopers van Coire nan Lochan en deze is weer de uitloper van de Bidean nam Bian1141m.

De top waar ik hier gezamenlijk zit,( foto’s iets naar beneden) met een groep mede beklimmers zijn de toppen van Bidean nam Bian, We zijn gekomen vanaf de toppen van de Buachaille Etive Beag902m, naar de Stob CoireSgreamhach1072m. naar de Bidean Nam Bian1141m. dan naar Stob Coire nam Beith1107m. en bij de mountain rescue post naar beneden gegaan. Deze tocht noemt men ook wel het lopen over de munro’s. Rond deze tijd is er op de Engelse tv  een sportprogramma te zien waar deze tochten over de toppen van Schotlands trots gelopen worden.

In de Glen langs de A82, is het Visitors centrum van GlenCoe te vinden en is er ook een Mountain Rescue Post Achnacon, gestationeerd, met haar bekende orange helikopters. Met de top van Meall Mór, voor de deur.

De A82, gemaakt in 1932, loopt langs de rivier Coe. Je komt langs majestueuze watervallen. In het voorseizoen is het gelukkig nog niet zo druk. In pass (of  Glen) van GlenCoe, heb je te voet een mooi uitzicht op de dramatischeGlen.

Wanneer je de W.H.W. loopt kom je niet in GlenCoe. op de A82 ga je voordat je de pass (of Glen) van GlenCoe binnenkomt bij de Study, de Devils Staircase op, bij Altnafeadh. Je volgt de Old Militairy Road richtingKinlochleven. GlenCoe laat je figuurlijk links liggen. Maar het ruige terrein waar je door loopt behoort wel tot het gebied dat beheerd wordt door de National Trust of Schotland. The devils staircase ligt er net langs en wijkt af richting Kinlochleven. Maar de ruige natuur ontgaat je niet, dit is het meest ruige gedeelte van de W.H.W. De keer dat ik terug kwam, verbleef ik in het GlenCoe jeugdherberg. Bezijden de jeugdherberg, dat midden in het bos te vinden is, ligt de berg: Pap of GlenCoe742m. De jeugdherberg ligt aan de voet van deze berg. Een geasfalteerd bospad brengt je vanuit de herberg naar een nabijgelegen hotel/pub, The Clachaig Inn, waar regelmatig samen met de jeugdherberg gasten werd gefeest met life schotse muziek en Ginger Ale. Zorg dat je lampen onderweg bij je hebt want het pad is er niet verlicht. Dus je kunt je wel voorstellen hoe hilarisch het soms was, om terug te komen in de herberg.

GlenCoe history

GlenCoe heeft een histories verleden, The GlenCoe massacre, De eerste moeilijkheden tussen de clan’s begonnen rond het jaar 1500 toen het verschil in rijkdom tussen de bestaande clan van de afgelegen highlands en de clan in het meer industriële vruchtbare laagland. De families  zoals de GlenCoe MacDonalds en de in de buurt levende Macgregors, zijn bezorgd over hun magere bestaan en kondigen aan dat zij hun vee meer naar het zuiden wensen te verplaatsen. Tegelijkertijd willen de clans van de Campbells hun ambities uitbreiden door het land te begrenzen. De Campbells de grootste meest vastberadende groep van families, gaan naar het goverment in Edinburgh om land over te nemen van de minder gefortuneerde buren.

Zij deden dit eerder al door gedwongen huwelijken en andere trucjes. Zo konden de chiefs, de Grafen en later de hertogen of Argyll die geassocieerd werden met  een uitputtingsoorlog tegen enkele leden van de clanMacgregor, om deze clan te verwijderen uit GlenCoe, om in het bezit te komen van land. Na eeuwen van onderlinge strijd biedt op 27 augustus 1691, King William 3th, in Londen een generaal pardon aan voor highlandclans, die tegen hem hadden gevochten en hun buren beroofden. Tenzij zij een eed van trouw beloofden voor een rechter, dit zou gaan gebeuren op 1 januari 1692. Oude Alister had 4 maanden de tijd om zijn moed bij elkaar te rapen en op reis te gaan naar Inveraray, om dat generale Pardon te ondertekenen, voor hem zelf, anderen en zijn clan. Het alternatief was de dood.

Alastair Macdonald, nam het waarschijnlijk niet zo serieus en vertrok pas op de laatste minuut. Hij vertrok niet eerder dan op 30 december en ging in plaats naar Inveraray naar Fort William. Liet inveraray weten dat hij opgehouden werd door het slechte weer, arriveerde twee dagen later en wachtte vervolgens nog drie dagen, om tenslotte de eed vijf dagen later na de deadline af te leggen. MacDonald, dacht dat hij veilig was. Maar King William zelf, Sir John Dalrymple of Stair(the secretary of State) en John Campbell, graaf van breadalbane waren er van overtuigd dat Alastair MacDonald geen genade zou krijgen. De “root out that damnagble sept’ (sept, is een ander woord voor clan) werd in Fort William een feit. De uitroeing was gepland op 1 februari 1692,

2 compagnies rukten op naar GlenCoe, onder het commando van een man die een wrok had tegen de MacDonalds, Kapitien Robert Campbell of Glenlyon, maar het is bijna zeker dat hij geen weet had waar hij naar toe gezonden werd. Robert Campbell was een zestigjarige aan alcohol en gok verlaafde man, die door onverantwoord gedrag al zijn bezit dat de Macdonalds  nog aan hem hadden overgelaten, verloor.

Met zijn manschappen aangekomen in GlenCoe, vroeg Campbell om kwartier te maken voor zijn manschappen en vond die in de gastvrije huizen van de GlenCoe MacDonalds. De gastvrijheid duurde 10 dagen. Op 12 februari ontving Campbell orders van Duncanson om al de MacDonalds te doden, en wel de volgende ochtend om 05:00uur de13e februari 1692. Campbell Of Glenlyon keerde zich tegen zijn gastheer. Wat later een macaber bekendheid geeft aan de massacre van GlenCoe. Een ander detail was dat Campbell met een macht van 120 man de opdracht kreeg om te doden. In het donker en slecht weer verspreidde hij zijn mannen over een 10 vierkante km. Hij zou versterking krijgen, maar men liet het vuile werk over aan Captain Campbell.

De mensen die weg konden komen, vluchten de heuvels in, de belangrijkste  vluchtroute was op meall Mór, met de twee Glens Socaich en Leac na muidhe. Coire Gaabhail, vond men een plaats om te schuilen. Hamiltonsstrijdkrachten arriveerden  over de devils Staircase, daar vonden zij een oude man die het dorp had verlaten, hij werd prompt gedood. Van degene die konden ontsnappen overleden er ook aan ontberingen van honger en kou.

Twee weken later druppelde het nieuws van de masscre in Londen door. Maar het was het onderzoek van een Iersejournalist, Charles Leslie, die GlenCoe massacre tot een politic schandaal maakte. Men was niet blij met William van Oranje als Koning. Maar er waren drie jaar na dato geen officeele protesten tegen hen die verantwoordelijk waren voor de massacre in GlenCoe binnengekomen.        

 

glengowestway1.jpg

                                                                                

 

glwengowestway2.jpg

 

Ursula Frömel en Tanja Krielle moeder en dochter uit Bensheim, samen op vacantie geweest naar Sky in het noorden van Schotland Peter uit Engeland heeft beide dames onderweg ontmoet.

 

urselaentanjajeugthotelwestway.jpg

De GlenCoe Hostel is een magnifieke jeugdherberg dat in een Noorwegense stijl is gebouwd. Het is compleet gerenoveerd tot een 1e graad accommodatie, dat plaats biedt aan 62 gasten er zijn: 6 slaapkamers inclusief douche en toilet, een huiskamer, eetzaal, stiltezaal, keuken, waskamer, droogkamer en strijkkamer.

Terug naar de W.H.W.

Het is 18/19-9-1993, ik heb goed geslapen in GlenCoe youth hostel, om 09.30u. krijg ik een lift naar het visitor Center van GlenCoe. Vandaar af wil ik naar Altnafeadh lopen, maar het regent en stormt. Een jong duits echtpaar neemt mij mee in de richting van mijn volgende start plaats: Altnafeadh. Om mijn eerste stappen te zetten naar de top van de Devils staicaise. Dit is de 1e dag van mijn voettocht dat het spookt. GlenCoe, is een woest spectaculair berggebied met steile toppen in de wolken gehulde pieken en diepe kloven. Een wildernis waarmee niet valt te spotten. Alleen een dwaas gaat hier onvoorbereid wandelen, of klimmen. Hier sta ik dan met de rugzak onder aan de Devils Staircase, waar een deel van de Old Military Road aangelegd is door Major Caulfield rond 1750, op 1850 ft. boven de zeespiegel is dit het hoogste punt van de West Highland Way.

19 september 1993, In Altnafeadh aan de voet van Beinn Beag 616m., zet ik de eerste stappen op de devils Staire Case.(Ik herinner mij dat er een pad opgelopen moet worden dat lijkt op een trap, maar deze is erg stijl)  Deze sectie en naar beneden richting Kinglochleven is hoog en open tevens onplezierig bij slecht weer. Als wandelaar moet je hier goed uitgerust zijn, omdat er geen schuil mogelijkheden zijn tudssen altnafeadh en de samenkomst met de weg naar het Blackwater reservoir. Ik sjor mijn leger cape goed vast en ben uiterst waakzaam. Wandelaars vanuit tegengestelde richting waarschuwen mij voor windstoten, bovenaan de Devils staircaise bij het passeren van een rotsblok op een smalle richel. Deze waarschuwing was niet voor dovemans oren. Voorbij deze richel zonk ik in de beschutting van de rots even op de grond om van de schrik bij te komen en een overblijfsel van mijn ontbijt van vanmorgen op te eten. Dat deze sektie bij slecht weer onplezierig is, heb ik dan wel ondervonden.

 

beiinbheagwestway.jpg

Op weg naar het dal ligt Kingslochleven. De regen is opgehouden, voor mij lag een landschap in een mysterieuze nevel. Het water van de berg Beiin Bheag; Stob Mhic Mhartuin; Meall Ruigh a’ Bhricleathaid, zoekt een weg naar het dal. Door dit berglandschap loop ik over de Old Militairy Road  net zoals het water op weg naar het dal. Vogels vlogen voor mij uit. Er hing een schone frisse geur in de lucht. Een oergevoel overspoelde mij. Het kon niet mooier en ik had al zo veel moois gezien de laatste dagen. En dan dat gevoel één te zijn met mijn omgeving. Omringd met het mooiste van de natuur. Het enige dat mij herinnerde dat ik in een andere tijd leefde kreeg ik bij het naderen van de pijpleidingen van het Blackwater reservoir. Zij brengen het water van de bergen naar het dal voor de generators van de aluminium fabriek in Kinglochleven. In Kinglochleven overnacht ik in een bunkhuis en ontmoet daar Claudia uit Stuttgart.

 

padkinglochlevenwestway.jpg

Hier loop ik Kinglochleven uit.

Op 20 september 1993 begin ik aan het laatste deel van de West Highland way, richting Fort William. Claudia zou mij later op de dag inhalen. In Kinglochleven verlaat de route de B863 tegenover een school en klimt dan steil door plezierig bosland en ontmoet de Old military Road ¾ mile ten westen van Mamore Lodge. Eenmaal op dit spoor gaat de W.H.W. erg goed. Al gauw bereik ik de top van de bergpas op 1100ft. Bij goed weer is Lairigmor plezierig om in te lopen. Bij slecht weer biedt het dal weinig schuil mogelijkheden. Enige schuilmogelijkheden zijn te vinden bij de twee ruines: Tigh-na-sleubhaigh en Lairigmore.

Het pad over de laatste kilometers biedt een excellente finish van de West Highland Way. Met een prachtig uitzicht op Ben Nevis, vanaf Blar a Chaorainn. Als het pad afdaalt naar Glen Nevis is er een kort spoor van winkels naar Glen Nevis Youth Hostel. De weg loopt door het bos naar de Bridge of Nevis, de laatste mile van de West Higland Way.

 

claudiawestway.jpg

Claudia maakt een foto van het prachtige uitzicht. In de verte is Ben Nevis te zien Great Brittanniës hoogste berg.

 

 

jouthhostelglennevis.jpg

Youth hostel Glen Nevis

 

 

claudiaenikwestway.jpg

Samen met Claudia op de foto.

outstandingwestway.jpg

 

Na een dag rust besluit ik de Ben Nevis te beklimmen. Deze door erosie aangetaste berg krijgt hulp van vrijwilligers om dit probleem zo veel mogelijk tegen te gaan.

 

bennevissteilwestway.jpg

Het pad naar de top van Ben Nevis is steil. Het laatste stuk ligt vol met afgebrokkelde stenen. Goede schoenen zijn dan belangrijk voor de goede grip. Het is een kracht toer dat geestelijk en lichamelijk inspanning van mij vraagt. Iedere pas moet geconcentreerd worden genomen. Niet geschikt voor ongeoefende klimmers. En toch verwonder ik mij als ik wandelaars zie op slappe gympen of laarzen. Die dan ook de grootst mogelijke moeite hebben bij de afdaling. Men heeft geen houvast. Levens gevaarlijk. Er zijn op deze berg al genoeg doden gevallen. Ondanks alle waarschuwingen om goed voorbereid op pad te gaan.

 

detopbenneviswestway.jpg

Op de top van de Ben Nevis.

Alsof ik er nog geen genoeg van heb beslis ik ook de Glen nevis te bezoeken niet ver van de hostel vandaan. Een prachtig gebied. Je klimt door een woud van bomen en grove wortels. Het pad naar boven is glibberig door het gespetter van water, dat de rechts van mij wild stromende waterval veroorzaakt. Het wilde water dat een weg langs vele bochten en rotsdoorgangen vindt naar het dal. Een moeilijke klim, maar het is het zeker waard. Op het eind van de wandeling kom je in een soort kom een open vlakte, met voor je een immens hoge waterval. Al met al genomen een fantastische tocht met mooie herinneringen aan leuke mensen en een prachtige natuur. Mijn bergschoenen staan klaar, mocht ik de kriebels krijgen om terug te keren naar deze mooie plek op aarde. Schotland. 

 

fortwilliamwestway.jpg

Fort William

 

 

 

mijenpaardscotland.jpg

 

Tijdens een van mijn Scotland reizen, op de motor samen met mijn correspondentie vriend David Joy,  onderweg en aangekomen, bij mijn lievelingspaard Mystic in Schotland 1994   

www.univerelvrede.nl
Auteur Antoinette Meesters